[TASM2 FanFiction] Ficlet : “Hug”

posted on 26 Feb 2015 15:23 by chura-chura-chucream in Ficion directory Fiction, Entertainment

Title : Hug

Fandom : TASM2 (The Amazing Spider-Man 2 Movies)

Author : Ginger Juice

Genre : Romance

Rate : PG-13

Pairing : Parksborn (Peter Parker/Harry Osborn)

Summary : ใครจะคิดว่าความอบอุ่นของอ้อมกอดนั้นมันซับซ้อนกว่าที่เราเห็น

Author notes : Happy Birthday “ยอ แอ มอ (Yammm)

 

“หนาวชะมัด”

 

           ปีเตอร์ พาร์คเกอร์บ่นพึมพำในขณะที่เขาก้าวออกมาจากร้านอาหาร เมื่อผิวสัมผัสได้ถึงลมหนาวและอากาศจากหิมะเย็นที่ปกคลุมอยู่โดยรอบ ทำอย่างไรเขาก็ไม่เคยชินกับอากาศที่เย็นจัดแบบนี้ได้สักที

 

“ยังไม่ชินอีกเหรอ?”

 

           บุคคลคนที่ยืนอยู่ข้างตัวปีเตอร์ถามขึ้น แฮร์รี่ ออสบอร์น ผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคนรักของเขานั่นเอง ทายาทออสคอร์ปอยู่ในชุดโค้ทตัวหนาของ Armani และผ้าพันคอของ Prada

           ปีเตอร์อดที่จะแอบคิดไม่ได้ว่าเครื่องแต่งกายราคาแพงพวกนี้นั้นชวนให้รู้สึกดูอบอุ่นกว่าโค้ทแบรนด์ระดับล่างของเขาเป็นไหนๆ

 

“อากาศเดือนมกราก็แบบนี้แหล่ะ นายหวังจะให้มันเป็นยังไงล่ะ?” ถึงจะพูดออกมาแบบนี้แต่คุณชายออสบอร์นเองก็สอดทั้งสองมือไว้ในกระเป๋าโค้ท คงจะเป็นเพราะรู้สึกหนาวเหมือนกันกระมัง

“ไม่… และไม่คิดจะชินด้วย” ปีเตอร์ตอบ “นายไม่หนาวบ้างเหรอแฮร์รี่?” เขาถามอีกฝ่าย

แฮร์รี่ยักไหล่ “ไม่นะ เฉยๆ” แถมยังตอบด้วยท่าทีสบายๆ

 

           ปีเตอร์อดที่หมั่นไส้เล็กๆไม่ได้ เขาดึงแขนเรียวขึ้นเพื่อให้มือของอีกฝ่ายสัมผัสกับอากาศ แฮร์รี่ถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

“ไหนว่าไม่หนาวไง?” แมงมุมหนุ่มแขวะอีกฝ่าย

 

           คุณชายออสบอร์นไม่ได้โต้ตอบอะไร นอกจากจ้องเขม็งใส่ใบหน้าคมที่เปื้อนรอยยิ้มชวนทะเล้นนั่น จนปีเตอร์อดที่จะยิ้มกว้างตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้ ฝ่ามือใหญ่คว้าสอดประสานเข้าที่มือเรียวของคนข้างๆและกุมมันไว้

 

“มือนายเย็นจัง!” เขาอุทานเสียงดัง

“ก็เย็นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” แฮร์รี่ตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะตื่นเต้นอะไรหนักหนา

“นี่เย็นกว่าปกติอีก”

 

           มือของแฮร์รี่ในวันนี้เย็นมากจริงๆ มากกว่าทุกวัน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้เลยแม้แต่น้อย ฝ่ามือใหญ่กระชับแน่นขึ้นก่อนจะดึงมือข้างที่ยังคงจับกันอยู่นั้นให้สอดเข้ามาในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา

 

“ทำแบบนี้ดีกว่า… อุ่นกว่าเยอะ” เขาพูดยิ้มๆ

 

           รอยยิ้มนั่นมันช่างดูมีมนต์ขลังอย่างน่าประหลาด ทำให้คุณชายออสบอร์นเผลอตัวส่งยิ้มตอบกลับไป

 

           หลังจากเดินมาได้สักพักพวกเขาก็ต้องแนบชิดกันมากขึ้น เพราะพื้นที่ปกคลุมด้วยหิมะนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อการเดินเท่าใดนัก แถมอากาศโดยรอบนั้นเริ่มหนาวมากกว่าเดิม เกล็ดหิมะบางเริ่มโรยตัวเบาๆลงมาจากฟ้า ปีเตอร์อยากจะเร่งฝีเท้า แต่มันไม่ง่ายเลย ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆ

           หลังจากทุลักทุเลอยู่เล็กน้อย ราวๆสิบนาทีถัดมาพวกเขาเดินก็มาถึงหน้าแมนชั่นของแฮร์รี่ ทั้งคู่ยืนแยกออกจากกันเล็กน้อย

           คุณชายออสบอร์นดึงมืออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของอีกฝ่ายแล้ว แต่แมงมุมหนุ่มยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากการเกาะกุม

 

“วันนี้จะไม่ค้างจริงๆเหรอ?” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยถามขึ้นทันทีที่ถึงที่หมาย อันที่จริงพวกเขาคุยเรื่องนี้กันไปครั้งหนึ่งแล้วในร้านอาหาร แต่แฮร์รี่อยากให้มั่นใจจริงๆ

“ไม่ล่ะ” เขาปล่อยมือออกและเปลี่ยนเป็นวาดวงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวคอดของคนตรงหน้าไว้ “พรุ่งนี้เช้าฉันมีเรียนกลัวกลับไปเอาหนังสือไม่ทัน” ยิ้มตอบก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“เดี๋ยวไปส่งก็ได้” แฮร์รี่เสนอขึ้นมาอีก

 

           ปีเตอร์อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้ วันนี้แฮร์รี่ค่อนข้างออดอ้อนขอให้เขาอยู่ค้างด้วยน่าดู ซึ่งนี่มันน่ารักกว่าปกติมากนัก

 

“ไม่เอาล่ะฉันอายเขา เดี๋ยวเอาไปลืออะไรกันอีก”

 

           แมงมุมหนุ่มรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ลำพังถ้าแค่แฮร์รี่มาคนเดียวเดี่ยวๆแบบไม่มีอะไรเลยเขาก็คงจะเฉยๆ แต่นี่เล่นขับรถแบรนด์เยอรมันคันหรูไปส่ง มันคงดูไม่ดีนัก

 

“อีกอย่างนายก็ไม่ชอบให้เป็นจุดสนใจด้วยนี่ ใช่ไหม?”

“ก็จริงนะ” เขาผยักหน้าเบาๆแบบเห็นด้วย

 

           แม้ว่าจะเสียดายอยู่นิดหน่อย แต่ปีเตอร์ไม่ก็อยากไปเรียนสายและไม่อยากถูกจดจ้องด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็นจากเพื่อนร่วมคลาสเรียนตลอดทั้งคาบจนไม่เป็นอันทำอะไร

 

“งั้นลากันตรงนี้ล่ะ” แฮรี่เอ่ยปากบอกลา แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของชายหนุ่มร่างสูง เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจูบลงบนแก้มของอีกฝ่าย “พรุ่งนี้เจอกันตอนเย็น”

“อื้อ” ปีเตอร์ตอบรับด้วยการจูบกลับไปที่ขมับของแฮร์รี่ เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น “ไม่อยากปล่อยเลยแฮะ”

 

           แมงมุมหนุ่มคิดแบบนั้นจริงๆ เขาไม่ออกปล่อยมือออกเลย เขาชอบที่จะได้กอดและสัมผัสอีกฝ่ายอยู่แบบนี้

 

คุณชายออสบอร์นหัวเราะเบาๆ “ไม่เอาน่า ฉันต้องเข้าบ้านแล้ว” ก่อนจะดันร่างของตัวเองให้แยกตัวออกจากอ้อมแขนแข็งแรง

 

           พวกเขาส่งยิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้าย แฮร์รี่ตัดใจหันหลังเดินเข้าบ้านทิ้งให้ปีเตอร์ยืนมองตามอยู่แบบนั้น ชั่วขณะหนึ่งที่อีกฝ่ายหายลับไปจากสายตา เขารู้สึกโหวงขึ้นมาในจิตใจ อากาศโดยรอบก็ดูจะหนาวเย็นกว่าปกติ

 

           ปีเตอร์ได้แต่ถามตัวเองว่า การที่ไม่มีแฮร์รี่อยู่ข้างๆมันทำให้หนาวขึ้นได้ขนาดนี้เลยน่ะหรือ?

 

           ยังหัวค่ำอยู่ แต่เนื่องจากที่ไม่มีอะไรให้ทำนัก คุณชายออสบอร์นจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมที่จะเข้านอน แต่เขาตัดสินใจที่จะอ่านหนังสือต่ออีกนิดหน่อย อย่างน้อยๆน่าจะพอให้รู้สึกง่วงได้บ้าง

           ขณะที่ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งกำลังจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือบนหน้ากระดาษนั้น หูของเขาก็แว่วได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง มันไม่ดังมากนัก… ฟังดูราวกับเสียงเคาะกระจก

           เขาตัดสินใจหันไปตามทิศทางของเสียงแล้วก็ต้องตกตะลึง

           เมื่อ ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ คนที่เขาคิดว่ากลับบ้านไปแล้ว กำลังเกาะตัวอยู่บนบานกระจกห้องนอนของเขา พร้อมๆมือกับเคาะลงมาจนเกิดเสียง

           แฮร์รี่รีบลุกขึ้นจากเตียงตรงดิ่งไปที่หน้าต่างบานใหญ่ก่อนเปิดมันออกเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามา

 

“ไหนบอกว่าจะไม่ค้างไง?” เขาถามเสียงสูง คิ้วเรียวนั้นขมวดเข้าหากัน

“เปลี่ยนใจแล้ว” ปีเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ไม่อยากเดินหนาวกลับบ้านคนเดียว” ทันทีที่พูดจบประโยค รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นใบหน้าคม

 

           แฮร์รี่รู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ประโยคที่ปีเตอร์พูดนั้นไม่ได้ฟังดูพิเศษอะไร ก็แค่คำหวานทั่วไปแต่พอมารวมกับรอยยิ้มแล้ว มันชวนให้รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

 

“ดูหนังกันไหม?”

“ตอนนี้น่ะนะ” แมงมุมหนุ่มย้อนถาม

 

           คุณชายออสบอร์นเผลอตัวกัดริมฝีปากล่าง ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้พูดออกไปแบบนั้น อันที่จริงมันดูงี่เง่ามากเลยทีเดียว

 

“ก็ตอนนี้สิ” เขารีบคะยั้นคะยอ ไหนๆก็ไหนๆแล้วเลยตามเลยละกัน

“ก็ได้”

 

           เมื่อคู่สนทนาตอบตกลง พวกเขาจึงย้ายออกจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น ซึ่งมีจอโทรทัศน์ขนาดยักษ์ตั้งอยู่ แฮร์รี่ตัดสินใจเป็นคนเลือกหนังด้วยตัวเอง โดยปล่อยให้พ่อแมงมุมไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอื่นแทน

           ปีเตอร์ทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่นี่ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียวดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหากับการมาค้างกระทันหันแบบนี้ อันที่จริงเขาก็ทำแบบนี้อยู่ออกจะบ่อยไปด้วยซ้ำ

           หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาก็พบว่าแฮร์รี่นั่งรออยู่บนโซฟาตัวใหญ่แล้ว ร่างของทายาทออสคอร์ปจมอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา เขาเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของบ้านก่อนจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้านวม โอบกอดอีกฝ่ายจากทางด้านหลัง คุณชายออสบอร์นติดอยู่ในอ้อมกอดของแมงมุมหนุ่มอีกครั้งเมื่อวงแขนแข็งแรงกระชับรอบเอวของเขา

 

“หนาวชะมัด” ปีเตอร์พูดพลางเกยคางลงบนไหล่ลาดของคนในอ้อมแขน

“อุ่นชะมัด” น้ำเสียงนุ่มพึมพำเบาราวกับกระซิบ

“ตะกี้ว่ายังไงนะ?” เขาย้ำถามอีกฝ่าย

“เปล่า…”

 

           พ่อแมงมุมหนุ่มลอบอมยิ้ม ทำไมเขาจะไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด แต่แค่อยากแกล้งไปแบบนั้นเอง เขาอยากเห็นสีหน้าที่เขินอายของคนคนนี้ให้มากกว่านี้

 

“อุ่นใช่ไหมล่ะ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบพร่าข้างใบหูเรียว ไม่พอยังเป่าลมร้อนเบาๆอีกต่างหาก “ชอบไหม?” รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมโดยหวังว่าการกระทำนี้จะสร้างความประหม่าให้อีกฝ่ายได้บ้าง

“ชอบ”

 

           ผิดคาด… ปีเตอร์อึ้งไปเล็กน้อย เขาฉีกยิ้มจนเกือบจะกลายเป็นหัวเราะเบาๆ

 

“ตรงดีจัง” จมูกโด่งกดหอมลงบนแก้มขาวอย่างหมั่นเขี้ยว คนถูกกระทำเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยราวกับว่ารำคาญในกริยานั้นนิดหน่อย

“ฉันไม่ชอบอะไรซับซ้อน”

ปีเตอร์อมยิ้ม “กับนายฉันจะพยายามไม่ให้มันซับซ้อนนะ”

 

           แฮร์รี่เอี้ยวตัวหันกลับมาจ้องหน้าอีกฝ่าย ดวงตาสีช็อคโกแลตร้อนคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างมีความหมาย

 

“นั่นถือเป็นคำบอกรักหรือเปล่า?” เขาเอ่ยปากถาม

“ก็แล้วแต่จะคิด” ปีเตอร์ยังคงยิ้มโดยที่ตอบไม่ตรงคำถามเลยแม้แต่น้อย

 

           คนฟังขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง ราวกับรู้สึกหงุดหงิดในสิ่งที่ได้ยิน

 

“ซับซ้อนชะมัด”

 

           กล่าวสั้นๆก่อนจะตัดสินใจหันกลับไปสนใจหนังที่ฉายอยู่บนจอโทรทัศน์แทน

           แฮร์รี่ไม่ชอบที่ปีเตอร์มักจะทิ้งอะไรไว้ค้างคา เป็นแบบนี้เหมือนปริศนาที่รอให้เขาไปแก้ เขาเกลียดความซับซ้อนนี่

 

           แต่ถึงกระนั้น เขาก็รักที่ปีเตอร์เป็นแบบนี้ซับซ้อนและยุ่งยาก

 

FIN.

----------------------------

Talk. เรื่องนี้เรียกว่าเป็น Special Fic ค่ะ แต่งให้เนื่องวันเกิดแฟนเกิร์ลชิพเดียวกัน เป็นรีเควสจากน้องแยมเจ้าของวันเกิดค่ะ รีเควสไม่ยาก เพราะขอมาแบบ “พาร์คบอร์นใสๆให้หัวใจกระชุ่มกระชวย” เอาจริงๆนะ ไม่ยากสำหรับคนอื่นแต่ยากสำหรับเราค่ะ 555 เขียนใสๆไม่ค่อยเป็นกับเขาหรอก

ไม่ค่อยจะมีอะไรจะมาลงในนี้เท่าไหร่เลยแฮะ เพราะถ้าแต่งไม่ดราม่าไปเลยก็หวานไปเลย แถมไอ้ที่หวานนี่ส่วนใหญ่จะเรท OTL'' แต่ยังไงก็จะพยายามมาลงเรื่อยๆนะคะ

เหมือนอย่างเคยมีอะไรติชมไว้ได้คุยกันได้ค่ะ แต่ถ้าเขินเกินไปที่จะเม้นจะคุยทวิตมาก็ได้ไม่ว่ากันจ้า ไว้พบกันใหม่เรื่องหน้านะคะ

edit @ 26 Feb 2015 16:10:01 by AuZz

Comment

Comment:

Tweet