[TASM2 FanFiction] Short Fic : Series Thing “Umbrella”

posted on 28 Jan 2015 11:35 by chura-chura-chucream in Ficion directory Fiction, Entertainment

Title : Umbrella

Fandom : TASM2 (The Amazing Spider-Man 2 Movies)

Author : Ginger Juice

Genre : Romance, Drama

Rate : PG-13

Pairing : Parksborn (Peter Parker/Harry Osborn)

Summary : คงจะดีถ้าเรามีร่มสักคัน ไม่ต้องเล็กมาก ไม่ต้องใหญ่มาก ขอแค่พอที่หลบฝนที่สาดกระหน่ำลงมาได้

 

“ขณะนี้พายุลมตะวันตก ได้เปลี่ยนทิศทาง…”

 

           มือเรียวถือรีโมททีวีกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย

 

“จะทำให้มีฝนตกทั่วทุกพื้นที่ในเขตเมืองนิวยอร์ค…”

 

           ก็เห็นๆกันอยู่’

 

“บรูคลิน และ ควีนส์ จะได้รับผลกระทบเป็นพิเศษ…”

 

           ช่องนี้ก็เหมือนกัน ใจคอจะไม่คิดเสนอข่าวอย่างอื่นเลยหรือไง?’

 

           ทีวีทุกช่องไม่ต่างกันเลยสักนิด พูดแต่เรื่องสภาพอากาศวันนี้ไม่หยุดหย่อน

 

           แฮร์รี่ ออสบอร์น นั่งอยู่ในห้องทำงาน เขาติดอยู่ที่ออสคอร์ปวันนี้นับเป็นวันที่สองแล้ว เนื่องจากพายุมรสุมที่พัดเข้านิวยอร์คติดต่อกันมาสามวันราวกับต้องการจะให้เมืองนี้จมอยู่ใต้น้ำก็ไม่ปาน

           สภาพอากาศช่วงวันแรกแม้ว่าฝนจะตกแต่ทัศนวิสัยก็ยังไม่แย่ขนาดที่จะขับรถไม่ได้ แต่พอเข้าสู่วันที่สองลมเริ่มกรรโชกแรงขึ้นฝนก็ตกแรงขึ้นด้วย วันที่สามนี่คงไม่ต้องพูดถึงทั้งลมทั้งฝนสาดซัดกระหน่ำจนแทบจะมองไม่เห็นทาง พนักงานส่วนใหญ่ที่เดินทางโดยใช้รถไฟหรือรถไฟฟ้าใต้ดินนั้นกลับบ้านกันไปหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เหลือแค่บางกลุ่มเท่านั้นที่ขับรถมาหรือเดินเท้ามา เพราะฝนที่ตกหนักทำให้ไม่สามารถกลับไปได้ต้องติดแหง่กอยู่ที่นี่ไม่ต่างจากเขา

           แต่นับว่าเป็นโชคดีที่บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างออสคอร์ป มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งโรงอาหาร ห้องพักชั่วคราว หรือแม้แต่กระทั่งห้องอาบน้ำ

           ถึงแม้ว่าที่นี่จะสะดวกสบายแต่ก็ไม่ใช่บ้าน พวกพนักงานก็คงอยากจะกลับบ้านเสียมากกว่า หลายคนที่มีครอบครัวรออยู่น่าจะคิดถึงบ้านแน่นอน

 

           แต่กับเขามันต่างกัน

 

           ไม่ว่าจะที่ทำงานหรือที่บ้าน ก็ไม่ต่างอะไรสำหรับแฮร์รี่ อยู่ที่ไหนเขาก็ต้องทนเหงาเหมือนเดิม บ้านที่ใหญ่โตแต่ไม่มีใครใช่ว่าจะอบอุ่น แม้จะมีพวกพ่อบ้านอยู่เป็นเพื่อนแต่พวกเขาก็ไม่ใช่ครอบครัวของแฮร์รี่เสียทีเดียว ไม่ได้สนิทใจถึงขนาดที่จะแชร์เรื่องส่วนตัว หรือระบายความรู้สึกใดๆให้ฟังได้

           แฮร์รี่พยายามนึกถึงสถานที่ ที่เขาจะสามารถกลับไปได้จริงๆแต่มันไม่มีอยู่เลย เขาหลับตาลงพลางครุ่นคิด

           จะว่าไปก็มีอยู่สถานที่หนึ่ง เคยเป็นที่พึ่งพิงของเขาจากความเหนื่อยล้า ในวัยเด็กมักจะเข้าออกที่นั่นอยู่บ่อยครั้ง ใช้ชีวิตเสมือนเขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้น

 

           ที่บ้านของปีเตอร์

 

           สถานที่ ที่เขาหัวเราะ ร้องไห้ เล่นสนุก กินข้าว อาบน้ำ เข้านอน ถูกดุอบรมยามเมื่อเล่นอะไรแผลงๆ ถูกชมยามเมื่อทำตัวดี และถูกรักเหมือนเด็กทั่วๆไป

           เพียงเสียแต่ว่าเขาจากมันมานานมาก จนไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่นอีกต่อไปแล้ว

           ฝนยังคงตกอยู่อย่างต่อเนื่อง ลมพายุสาดซัดหยดน้ำเข้าปะทะกระจกอย่างแรง ก่อนจะไหลเป็นสายดูราวกับน้ำตก เสียงฝนกระทบบนพื้นกระจกดังไม่ขาดสาย แฮร์รี่เอนหลังกับพนักพิงเก้าอี้จ้องมองภาพตรงหน้า อย่างเฉยเมย

 

           ฝนข้างนอกตกแรงไม่ต่างอะไรจากฝนในใจของเขา

 

           เขารู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะเฝ้านึกถึงอดีตที่ผ่านไปแล้ว แฮร์รี่พยายามเลิกคิดและตัดมันออกสมองทันที ไม่อยากนั่งอมทุกข์แข่งกับสภาพอากาศเท่าไหร่นักหรอก

           ความรู้สึกเบื่อหน่ายถาโถมเข้ามาแทนที่ มันน่าเบื่อจนเกือบจะกลายเป็นง่วงนอน และความน่าเบื่อนั้นก็ทำให้แฮร์รี่ตัดสินใจออนไลน์ Facebook หนึ่งโซเซียลเน็ตเวิร์คเพียงไม่กี่อย่างของเขา หลังจากที่ไม่ได้เข้าใช้มานานมากแล้ว

           เขาเลื่อนหน้าจอเช็คนิวส์ฟีดซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก เรื่องของคนอื่นไม่ได้น่าสนใจสำหรับเขาเท่าไหร่ ระหว่างที่เขากำลังสไลด์จอโทรศัพท์ด้วยความเบื่อหน่ายเสียงทักข้อความก็ดังขึ้นหลายครั้งติดกัน

           แฮร์รี่รู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญหรืองานอยู่แล้ว เพราะถ้าสำคัญขนาดนั้นคงโทรศัพท์ติดต่อมาเองมากกว่าที่จะคุยผ่านทางโซเซียลเน็ตเวิร์คแบบนี้ แฮร์รี่จ้องมองรายชื่อคนทัก มีเพื่อนนายแบบสามสี่คน แต่ตอนนี้เขายังไม่มีอารมณ์คุยกับใคร นอกนั้นก็เป็นพวกนางแบบสาวๆ คู่ควงในอดีตของเขาซึ่งเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายที่สุด

           แฮร์รี่ไล่สายตาไปเรื่อย จนกระทั่งเขาพบว่าใครคนนึงที่ไม่เข้าพวกรวมอยู่ในกลุ่มผู้ส่งข้อความนี้ด้วย

 

           ลมมรสุมอะไรพัดนายมาเข้า Facebook ได้เนี่ย?’

           

           เป็นปีเตอร์ ที่ทักเขา

 

ตลก?’

           แล้วขำไหมล่ะ?’

 

           แฮร์รี่มองประโยคยียวนของอีกฝ่ายแล้วนิ่งเงียบ เขายิ้มน้อยๆที่มุมปากมันคงจะประหลาดจริงๆนั่นแหล่ะที่เขาเล่นโซเชียลเน็ตเวิร์ค

           

           อยู่ที่ไหน?’

 

           เมื่อเขาเงียบไปนาน ปีเตอร์จึงถามกลับมา แฮร์รี่พิมพ์ตอบไปตามความเป็นจริง

 

ที่ทำงาน’

           ออกไปทำงานในสภาพอากาศแบบนี้น่ะนะ?’

           ไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วต่างหาก’

           จริงดิ?’

 

           คำถามของปีเตอร์ดูจะแปลกใจมาก แฮร์รี่หัวเราะเบาๆ

 

 ‘ทัศนวิสัยแย่เกินไป อันตรายต่อการขับรถ’

กินแต่อาหารบริษัทจนจะเอียนอยู่แล้วเนี่ย’

 

           เขาติดฝนกลับบ้านไม่ได้มา มาสองวันแล้ว ครั้นจะเดินทางด้วยรถไฟใต้ดินก็ไม่ใช่อะไรที่เขาชอบ

 

           งั้นเดี๋ยวฉันไปหานะ’

จะมายังไง?’

           รถไฟใต้ดินยังวิ่งอยู่’

แล้วฝนล่ะ?’

           ที่นี่ตกเบาลงเยอะแล้ว’