[TASM2 FanFiction] Short Fic : “I'm not a sure thing for you”

posted on 28 Jan 2015 12:27 by chura-chura-chucream in Ficion directory Fiction, Entertainment

Title : I'm not a sure thing for you

Fandom : TASM2 (The Amazing Spider-Man 2 Movies)

Author : Ginger Juice

Genre : Drama, Angst

Rate : PG-13

Pairing : Parksborn, Petegwen (Gwen Stacy/Peter Parker/Harry Osborn)

Summary : อย่าคิดว่าฉันจะทนไปตลอด เพราะมันไม่ใช่

 

“แฮร์รี่ เป็นอะไร?”

 

           ปีเตอร์เอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตถึงปฏิกริยาของคนตรงหน้า หลังจากที่เขาละสายตาออกจากโทรศัพท์มือถือเพื่อยัดขนมปังเข้าปาก จนถึงมาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งใช้นิ้วเขี่ยช้อนคนกาแฟในแก้ว ด้วยสีหน้าเหม่อลอย

 

คนถูกถามสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ “เปล่า”

 

           เขาตอบสั้นๆ โดยที่ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา สายตาจับจ้องอยู่ที่กาแฟในแก้ว ช้อนคันเล็กยังคงหมุนเป็นวงกลมเบาๆแม้ว่าเขาจะเลิกคนมันแล้วก็ตามที

 

“เหรอ?”

 

           ดวงตาคมสีดาร์คช็อคโกแลตจ้องมองอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าจะทำแบบนั้นแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถจับความผิดปกติที่เกิดขึ้นจากแฮร์รี่ได้เลย

           อาจจะเป็นเพราะคนอย่างปีเตอร์ พาร์คเกอร์ นั้นซื่อเกินไป ไม่ก็เป็นคนที่ไม่คิดเล็กคิดน้อยจนมองข้ามเรื่องบ้างเรื่องได้ แมงมุมหนุ่มไม่ได้สนใจที่จะซักไซร้อะไรอีก และก้มหน้าลงสนใจกับโทรศัพท์มือถือในมืออีกครั้ง

           เมื่อคนถามหันกลับไปสนใจอย่างอื่น กลายเป็นว่าคราวนี้ แฮร์รี่ ออสบอร์น ต้องเป็นฝ่ายนั่งจ้องมองอีกฝ่ายแทน สายตาของเขาเก็บทุกรายละเอียด ตั้งแต่จังหวะของนิ้วที่กดลงบนปุ่มพิมพ์ของโทรศัพท์ รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคม รวมถึงอากัปกริยาท่าทางการหัวเราะอยู่เป็นพักๆ

           เป็นอาหารมื้อกลางวันที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดที่สุดตั้งแต่ที่แฮร์รี่เคยมีมา เขาอยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าดูมีความสุขมากขนาดนั้น

           ในจอโทรศัพท์นั่นมีบทสนทนาแบบไหนอยู่? ปีเตอร์กำลังคุยเรื่องอะไรอยู่กันแน่?

           แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป เขาไม่อยากก้าวก่าย มันไม่ใช่นิสัยของเขา ไม่ว่าจะรู้สึกอึดอัดหรือสงสัยสักแค่ไหน

 

           เขาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไม่พอใจนั้นไว้เงียบๆคนเดียว

 

           ถ้าหากจะย้อนกลับไป ความอึดอัดและไม่สบายใจของแฮร์รี่ เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

 

“แฮร์รี่!”

 

           คุณชายออสบอร์นหยุดชะงัก เมื่อถูกเรียกด้วยน้ำเสียงที่ชวนคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงนั้นดังพอที่จะเรียกความสนใจจากเขาได้จนต้องหันหน้าไปตามทิศทางของเสียง

           หญิงสาวที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกครั้ง เธออยู่ห่างออกไปไม่เท่าไหร่นัก แค่เพียงระยะแค่ห้าหกก้าวก็สามารถถึงตัวเขาได้แล้ว

 

“เกว็น สเตซี่!?” เขาขานชื่ออีกฝ่ายออกมาเบาหวิวน้ำเสียงนั้นฟังดูระคนตกใจ “สวัสดีครับ” แฮร์รี่เอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท น้ำเสียงนุ่มลึกปรับกลับมาเป็นเรียบสงบดั่งผืนน้ำเช่นเดิมเมื่อหญิงสาวเข้าประชิดตัว

“สวัสดีค่ะ” เธอยิ้มแย้มทักทาย “บังเอิญจังไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ ตกใจหมดเลย” ใบหน้าสวยหวานสูบฉีดเลือดจนแก้มเป็นสีชมพู ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยหอบที่วิ่งตามอีกฝ่ายมา หรือเพราะกำลังประหม่าเขินอายอยู่กันแน่

“ผมสิตกใจกว่า คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เขาถามขึ้นอย่างแปลกใจ

“ตั้งแต่เมื่อสามสี่วันก่อนแล้วค่ะ” เธอตอบ “ปีเตอร์ไม่ได้บอกคุณเหรอคะ?”

 

           ประโยคหลังทำเอาคิ้วเรียวกระตุกอย่างช่วยไม่ได้ แฮร์รี่ไม่รู้… ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะกลับมา แต่ปีเตอร์รู้งั้นเหรอ? แต่กลับไม่บอกเขาเลยแม้แต่น้อย

 

“เปล่า เขาไม่ได้พูดอะไร”

“ฉันว่าจะหาเวลาไปเยี่ยมคุณอยู่พอดี แต่ปีเตอร์น่ะสิเอาแต่บอกว่าคุณยังไม่ว่าง ฉันก็เกรงใจเลยไม่ได้ไปหาสักที” เกว็นพูดรัวเร็ว ดูเหมือนเธอประหม่าเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าแฮร์รี่ ดวงตากลมโตสีเขียวสดใสเบิกกว้าง

“ปีเตอร์เขาบอกแบบนั้นเหรอ?”

“ค่ะ เอ่อ… ไม่ใช่เหรอคะ?”

 

           น้ำเสียงของเกว็นดูกระอักกระอ่วนและประหม่าขึ้นมาเสียเฉยๆ อาจจะเป็นเพราะท่าทางของแฮร์รี่กระมัง หญิงสาวเลยรู้สึกเหมือนว่ากำลังพูดอะไรผิดไป

 

“ช่วงนี้ผมก็ยุ่งอยู่จริงๆนั่นแหล่ะ” เขาตอบปัด ราวกับไม่ต้องการให้เธอรู้สึกถึงความคลางแคลงใจนั้น

เกว็นถอนหายใจเบาๆ “ฉันก็กะแล้ว วันก่อนไปทานมื้อค่ำด้วยกันป้าเมย์ยังถามหาคุณอยู่เลย ฉันเลยพลอยสงสัยไปด้วย” เธอดูโล่งใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้รับคำตอบ

“ไปทานมื้อค่ำกันมาเหรอครับ?” แฮร์รี่ถามซ้ำอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย แม้ว่าในหัวจะเริ่มรุมเร้าด้วยความสงสัยมากมาย

เกว็นผยักหน้า “ค่ะ ที่บ้านของปีเตอร์” ก่อนจะเริ่มต้นถามอีกฝ่ายกลับ “เขาไม่ได้บอกอะไรคุณเลยจริงๆเหรอคะ?” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

“เขาไม่ได้บอกอะไรเลย เรื่องคุณ เรื่องมื้อค่ำด้วย…” ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเป็นประกายไหววูบอยู่เพียงชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว และเกว็นก็ไม่ได้ทันสังเกตถึงความผิดปกตินั้น

“ปีเตอร์นี่แย่ชะมัด” เธอบ่นออกมาเล็กน้อย

“ไม่หรอก ผมคิดว่าเขาคงไม่อยากรบกวนผมล่ะมั้ง”

“ฉันว่าเขาค่อนข้างขี้ลืมด้วยน่ะค่ะ ปีเตอร์น่ะเป็นแบบนี้ประจำเลย”

 

           แม้ว่าคำพูดของเกว็นจะไม่ได้แฝงความหมายอะไรมากมายนัก แต่สำหรับแฮร์รี่มันเหมือนบางอย่างกำลังทิ่มต่ำอยู่ภายในจิตใจ

           นั่นเพราะว่า หญิงสาวพูดในสิ่งที่เป็นความจริง พูดในสิ่งที่เธอรู้ดีเสมอมา เธอพูดราวกับเข้าใจปีเตอร์ได้อย่างท่องแท้ มันทำให้แฮร์รี่รู้สึกเหมือนกับตัวเขานั่นไม่ได้รู้อะไรเลย

 

“ยังไงเราก็ได้เจอกันแล้ว ไปหากาแฟทานสักแก้วดีไหมครับ? ผมเลี้ยงเอง” แฮร์รี่ออกปากชวน

“อ๊ะ อย่าดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ!” เกว็นยกมือบอกปัดเป็นพัลวัน

“ไม่เป็นไรหรอก ผมอยากคุยกับคุณด้วย ไปอยู่อังกฤษเป็นยังไงบ้าง เพราะผมไม่ได้ข่าวคราวของคุณเลย”

“เอ่อ… งั้นก็ได้ค่ะ”

 

           เมื่อถูกถามไถ่สารทุกข์สุขดิบหญิงสาวไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตอบตกลง แฮร์รี่ยิ้มให้เธอเล็กน้อย รอยยิ้มนั่นทำเกว็นรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยทำตัวให้ชินกับสายตาของผู้ชายคนนี้ได้เลยสักครั้ง สายตาที่สร้างความรู้สึกกดดันเล็กน้อยนั่นแหล่ะที่เธอคิด

           แต่ถึงอย่างนั้นแฮร์รี่ ออสบอร์น ยังคงเป็นคนที่มีเสน่ห์อย่างเหลือล้น กริยาท่าทาง วิธีการพูดจา หรือแม้แต่เซนส์ในการเลือกสถานที่ ร้านที่เขาเลือกเหมาะสำหรับการนั่งคุยได้สบายๆโดยไม่ต้องกังวลกับสิ่งรอบข้าง ที่สำคัญเขายังเป็นสุภาพบุรุษกับเธอมาก ทายาทออสคอร์ปเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งด้วยซ้ำ

 

“ไม่จริงน่ะ พวกคุณเคยคบกันตอนอยู่เกรด 4 เหรอคะ!?” เกว็นพูดด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง เธอดูจะตกใจกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งรับรู้อยู่ไม่น้อย

“ปีเตอร์ ไม่เคยบอกคุณเหรอ?”

“ไม่เลยค่ะ อย่างตอนหลังจากที่เราเลิกกันได้สองสามเดือน…