[TASM2 FanFiction] Ficlet : “You”

posted on 28 Jan 2015 11:54 by chura-chura-chucream in Ficion directory Fiction, Entertainment

Title : You

Fandom : TASM2 (The Amazing Spider-Man 2 Movies)

Author : Ginger Juice

Genre : Drama

Rate : PG-13

Pairing : Parksborn (Peter Parker/Harry Osborn)

Summary : กลัวว่ากาลเวลาอาจจะทำให้ใจของเราเปลี่ยนไป

Author notes : แรงบันดาลใจมาจากเพลง “เธอ” ของ Cocktail ค่ะ

 

           ข้างนอกฝนตกอีกแล้ว

           แฮร์รี่ยืนพิงกรอบหน้าต่างเหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์ที่พร่ามัวแม้ว่าจะไม่อาจจะมองเห็นอะไรได้ในตอนนี้เพราะฝนที่ตกลงมา ผิวเนื้อแขนที่แนบอยู่กับหน้าต่างรู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านจากบานกระจกยามเมื่อสายฝนตกกระทบ

           เขาเกลียดฝน…

           แฮร์รี่เกลียดบรรยากาศเวลาที่ฝนตก มันทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ไม่ดี  เรื่องเก่าๆ

           แม้ว่าจะผ่านมาห้าปีแล้ว นับจากวันที่พ่อบังคับเอาเขาออกมาจากโรงเรียนและจับเขาส่งเข้าโรงเรียนประจำ เรื่องนี้ทำให้เขาหัวเสียทุกครั้งเมื่อนึกถึงพ่อ

           ในวันนั้นฝนตกก็เหมือนวันนี้ แฮร์รี่ยังจำได้ไม่ลืม

 

           เป็นวันที่เขาสูญเสียเพื่อนสนิทคนเดียวในชีวิต

 

           เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้บอกลาอีกฝ่าย

 

           ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาในตอนนั้น

 

           เขาไม่เคยลืมปีเตอร์เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้แฮร์รี่พยายามที่จะลืมมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง

           ความทรงจำของคนเราไม่เหมือนข้อมูลคอมพิวเตอร์ เราไม่สามารถเซฟทับหรือลบมันออกไปจากหัวได้ มนุษย์มีความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนกว่าเครื่องกล

           เขายังจำปีเตอร์ได้อย่างชัดเจน การแต่งตัว ทรงผม เหล็กดัดฟัน คิ้วที่ต่อกัน บุคลิกท่าทางเซื่องๆ รอยยิ้มของปีเตอร์ เสียงหัวเราะ และร้องไห้

           แฮร์รี่รู้จักปีเตอร์ตั้งแต่พวกเขาสี่ขวบ มีอยู่วันหนึ่งที่ นอร์แมน ออสบอร์น พ่อของเขาพาเขามาที่บริษัทของตระกูล ออสคอร์ป

           นั่นแป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่ได้พบกับ ริชาร์ต พาร์คเกอร์ นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ บุคลากรคนสำคัญของออสคอร์ปและลูกชายของริชาร์ตซึ่งก็คือ ปีเตอร์

           แฮร์รี่ยอมรับว่าในทีแรกเขาไม่เปิดใจให้พ่อลูกพาร์คเกอร์เท่าไหร่นัก เขาพยายามตีตัวออกห่างคนทั้งคู่ แฮร์รี่ไม่มองว่าริชาร์ตพ่อของปีเตอร์อยู่ในระดับเดียวกับพ่อของเขา ก็แค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่ง และไม่มองว่าปีเตอร์ทัดเทียมกับเขาแม้ว่าจะเป็นเด็กวัยเดียวกัน ด้วยความที่อายุน้อยและเอาแต่ใจ เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงให้ความสำคัญกับครอบครัวพาร์คเกอร์นัก

           แต่ปีเตอร์ไม่ได้คิดแบบนั้น เด็กชายมองเห็นเขาเป็นเพื่อนตั้งแต่ครั้งที่เจอกัน แม้ว่าแฮร์รี่จะพยายามถอยห่าง พยายามทำตัวร้ายกาจใส่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเลยสักนิดเดียว เพราะทุกครั้งที่เจอหน้าเขาที่ออสคอร์ปปีเตอร์ก็จะคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสมอ แถมพอถูกเขาตวาดใส่ก็จะทำหน้าหงอยเหมือนลูกหมาจนแฮร์รี่เป็นฝ่ายรู้สึกไม่ดีเสียเอง ต้องยอมให้อีกฝ่ายมาเล่นด้วยเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีทิฐิมากเกินกว่าจะเอ่ยคำขอโทษ ซึ่งปีเตอร์ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

           มีสิ่งหนึ่งซึ่งแฮร์รี่ค่อนข้างแปลกใจอยู่เหมือนกัน ปีเตอร์อายุแค่สี่ขวบแต่ฉลาดกว่าเด็กวัยเดียวกันมากเหมือนกับเขา เพียงแต่ต่างกันที่เขามักจะพูดอะไรแก่แดด โอ้อวด ทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ซึ่งปีเตอร์ก็ได้แต่ทำตาโตตอบรับอย่างตื่นเต้นโดยที่ไม่แม้แต่จะแสดงความเจ็บใจ อิจฉา หรือเบื่อหน่าย

           กลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหล่ะที่เป็นฝ่ายเจ็บใจที่ปีเตอร์ไม่ยอมอิจฉาเขา

           พวกเขาแตกต่างกันอยู่หลายอย่าง ทั้งหน้าตา ฐานะ การใช้ชีวิต ความชอบส่วนตัว แต่ก็มีหลายอย่างที่เหมือนกันอย่างไม่น่าเชื่อ คือพวกเขาทั้งคู่เป็นเด็กฉลาดเกินวัยมีพัฒนาการที่ไวกว่าเด็กคนอื่นๆในช่วงอายุเดียวกัน และมีครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

           ปีเตอร์สูญเสียพ่อกับแม่ตอนหกขวบ แฮร์รี่เองก็สูญเสียแม่มาตั้งแต่ตอนที่เขาเกิดเหมือนกัน แม้ว่าพ่อของเขาจะยังมีชีวิตอยู่ แต่คนอย่าง นอร์แมน ออสบอร์น  ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเองทั้งนั้น

           นับว่าปีเตอร์ยังโชคดีที่มีลุงกับป้า และทั้งคู่ก็ใจดีมาก พวกเขาปฏิบัติกับแฮร์รี่ราวกับเป็นคนในครอบครัว นั่นทำให้แฮร์รี่เลือกที่จะไปขลุกตัวอยู่ที่บ้านของปีเตอร์บ่อยๆ เขารู้สึกมีความสุขกว่าตอนอยู่ที่บ้านของตัวเอง

           นับจากวันแรกที่พบกัน พวกเขาทั้งคู่แทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ปีเตอร์เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของแฮร์รี่ และแฮร์รี่ก็เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ปีเตอร์มี พวกเขามีกันแค่สองคน

 

           จนกระทั่งพ่อแยกพวกเขาออกจากกัน

 

           แฮร์รี่อยากรู้ว่าตอนนี้ปีเตอร์เป็นอย่างไรบ้าง ปีเตอร์จะลืมเขาไปแล้วหรือเปล่า?

           ความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นในใจทำให้เขากลัว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขากลัว กลัวว่าปีเตอร์จะลืมเขา ถ้าหากว่าเขากลับไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

           ความห่างไกลทำให้เหินห่างกัน เขาไม่ได้ติดต่อปีเตอร์นับเป็นเวลาห้าปีเต็มๆ

 

           มิตรภาพของพวกเขาอาจจะจบลงไปแล้ว

 

           แม้ว่าจะรู้สึกเศร้าแต่แฮร์รี่ก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา เขาเลิกร้องไห้มานานมากแล้ว

           ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเปลี่ยนทิศทางจากหน้าต่างไปจับจ้องอยู่ที่ขวดเหล้าสก๊อตบนโต๊ะกลมกลางห้อง ของขวัญวันเกิดปีนี้ วันเกิดครบอายุสิบหกปี ของขวัญจากพ่อผู้มีน้ำใจของเขา น้ำใจที่มากล้นพร้อมๆกับการ์ดอวยพรที่เขียนว่า

 

           ‘ด้วยความเอื้อเฟื้อ จาก นอร์แมน ออสบอร์น

 

           ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้โง่ถึงขนาดจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งของขวัญชิ้นนี้มา พ่อไม่ได้เขียนการ์ดเอง ไม่แม้แต่จะเลือกมันมาเป็นของขวัญด้วยตัวเองด้วยซ้ำ

           แฮร์รี่เริ่มหัวเสียอีกครั้งเมื่อนึกถึงพ่อ เขาเบนสายตาออกขวดเหล้าสก๊อตและเดินกลับที่เตียงก่อนจะทิ้งตัวลง ทอดสายตาจับจ้องไปที่บานหน้าต่างอีกครั้ง สายฝนสาดกระทบกระจกไหลเป็นสายดูราวกับน้ำตก ละอองน้ำเกาะผืนกระจกจนขึ้นฝ้า

 

           ‘ปีเตอร์กำลังทำอะไรอยู่กันนะ ในตอนนี้

 

           เขาเคลิ้มหลับไปพร้อมๆกับความคิดนั้น ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงสาดกระทบบานกระจก

 

           แฮร์รี่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

           ฝนหยุดตกแล้ว

           เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้าก่อนจะเปิดประตูระเบียงออกไป หยาดน้ำค้างเกาะพราวไปทั่ว อากาศข้างนอกหนาวจนเขาต้องยกแขนสองข้างขึ้นโอบกอดตัวเองเมื่อสายลมพัดผ่าน

           แฮร์รี่มองท้องฟ้าที่ยังคงมีเมฆครึมปกคลุม มองเห็นเพียงแสงแดดอ่อนๆที่พยายามลอดผ่านหมู่เมฆ เขาเหม่อมองหยาดน้ำค้างร่วงหล่นจากยอดไม้

 

           แฮร์รี่ยังคงคิดถึงเพื่อนของเขาอยู่เสมอ

 

           แม้ว่าเขาจะไม่มีรูปของปีเตอร์แม้แต่ใบเดียว จะมีก็แค่เพียงความทรงจำเท่านั้น

           แต่มันก็ชัดเจนราวกับรูปถ่าย

 

           สำหรับเขาเวลาไม่อาจจะลบปีเตอร์ออกไปจากใจของเขาได้เลย แต่ไม่รู้ว่าเวลาจะลบเขาออกไปจากใจของปีเตอร์หรือเปล่า?

 

           แฮร์รี่ได้แต่หวังว่าเขาจะมีโอกาสได้เจอปีเตอร์อีกสักครั้ง เมื่อถึงคราวนั้นเขาจะได้รู้เสียที

           ว่าพวกเขายังคงเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า?

 

           หรือว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

 

FIN.

----------------------------

 

Talk. ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง “เธอ” ของ Cocktail ได้ฟังเวอร์ชั่นที่น้องเบียร์กับน้องบอสร้องใน The Voice ฟังแล้วชอบมากค่ะ แบบก็เลยไม่ไหวเลยต้องขอหยิบมาเขียน เป็นฟิคแรกเลยที่เอาเพลงไทยมาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนค่ะ

เรื่อง “You” จะเชื่อมกับอีกเรื่องที่ชื่อว่า “If you don't feel anything” ค่ะ เรื่องนี้จะเป็นในมุมมองของแฮร์รี่ส่วนอีกเรื่องจะเป็นในมุมมองของปีเตอร์ค่ะ อยากเขียนให้เขาคู่กันละนะ 555

แล้วจะมาทยอยอัพเพิ่มเติมนะคะ คอมเม้นต์ติชมไว้ได้ค่ะ เรายินดีรับฟังนะ ขอบคุณค่ะ

Comment

Comment:

Tweet