[TASM2 FanFiction] Short Fic : Series Thing Special Part “Pocky”

posted on 26 Feb 2015 15:43 by chura-chura-chucream in Ficion directory Fiction, Entertainment

Title : Pocky

Fandom : TASM2 (The Amazing Spider-Man 2 Movies)

Author : Ginger Juice

Genre : Romance

Rate : PG-13

Pairing : Parksborn (Peter Parker/Harry Osborn)

Summary : หวาน

Author notes : Congratulation 300 like! Fanpage "Midsummer Night's dream"

 

           เจ็ดโมงครึ่ง นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เช้ามาก

           แฮร์รี่ ออสบอร์น อยู่ในชุดสูทแบรนด์เนมเหมือนอย่างเคย เขานั่งจิบกาแฟเอสเพรสโซ่ พลางเช็คข่าวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ นิ้วเรียวสไลด์จอเลื่อนขึ้นลง สายตากวาดมองไล่อ่านเนื้อหาข่าว

           ตอนนี้ภายในร้านแทบไม่มีคนเลย มีเพียงแฮร์รี่ที่นั่งอยู่โต๊ะด้านในสุด เพียงโต๊ะเดียวเท่านั้น นอกนั้นเป็นพนักงานร้านอีกสอง สามคน ทั้งหมดกำลังง่วนกับการจัดแจงเตรียมของอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์

           แฮร์รี่ชอบร้านนี้ แม้ว่าจะเป็นร้านที่มีหลายสาขา แต่แฮร์รี่ก็ถูกใจสาขานี้มากที่สุด ส่วนหนึ่งเลย คือการแต่งร้านค่อนข้างดูดีมีสไตล์ ที่สำคัญเขามีมุมโปรดเป็นของตัวเอง โต๊ะตัวนี้ตั้งอยู่ในมุมที่ดูมีความเป็นส่วนตัวแยกออกจากโต๊ะตัวอื่นๆภายในร้าน หากวันไหนที่คิดจะหนีจากผู้คนแล้วล่ะก็แฮร์รี่มักจะมานั่งหลบมุมดื่มกาแฟหรือทานอาหารที่นี่ เรียกได้ว่าทำจนแทบจะเป็นประจำอยู่แล้ว

           เสียงพนักงานทักทายดังขึ้นจากบริเวณเคาน์เตอร์ บ่งบอกว่ามีลูกค้าเดินเข้าร้านมาอีกคนในเช้าวันนี้ แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์เขามองตรงไปยังประตูร้าน

 

           ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ เดินเข้ามา พลางโบกไม้โบกมือทักทาย

 

           ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ทางด้านซ้ายมือของแฮร์รี่แทนที่จะเป็นฝั่งตรงกันข้าม การแต่งตัวของพวกเขาต่างกันมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันได้ ปีเตอร์อยู่ในชุดเรียบๆเหมือนเคย เสื้อเสวตเตอร์สีน้ำเงินตัวเก่งที่ใส่บ่อยจนสีเริ่มซีดกับกางเกงยีนส์สีดำ และรองเท้าคอนเวิร์สคู่ใจ

 

“โทษทีที่มาช้า รอนานหรือเปล่า?” เขาเอ่ยปากขอโทษทันทีที่มาถึง

“ครึ่งชั่วโมงได้” แฮร์รี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ฟังดูไม่เหมือนโกรธ แต่ก็ไม่ได้พอใจนักที่ปีเตอร์มาช้า

“ขอโทษ ปกติตื่นเช้าไม่ใช่นิสัยของฉันน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้รอนานนะ”

“อย่าอ้างเลย จะนัดกี่โมงนายก็สายตลอดแหล่ะพีท”

 

           ปีเตอร์เบะปากทำหน้าย่นเหมือนเด็กถูกขัดใจ แต่แฮร์รี่ทำเป็นไม่สน เขาเมินหน้าหนีอีกฝ่ายทั้งๆที่ในใจก็แอบขำอยู่

 

“แล้วนี่สั่งอะไรทานหรือยัง?” ปีเตอร์เอ่ยปากถามแต่แฮร์รี่ทำเพียงแค่ชำเลืองสายตาไปที่แก้วกาแฟบนโต๊ะ ราวกับต้องการบอกว่า มีเท่านี้แหล่ะ’ ปีเตอร์ขมวดคิ้วแล้วบ่นทันที “กินแต่กาแฟ มิน่าล่ะถึงได้ตัวแค่นี้! เช้าๆมันต้องกินเยอะๆสิถึงจะถูก กินแบบนี้จะมีแรงทำงานได้ยังไง?”

 

           คุณชายออสบอร์นคิ้วกระตุกเล็กน้อยกับคำว่า ‘ตัวแค่นี้

 

“คาเฟอีนช่วยทำให้สมองแล่น เผื่อว่านายลืม?”

 

           แฮร์รี่จิกกัดด้วยข้อมูลวิทย์พื้นฐาน ราวกับจะตอกหน้าปีเตอร์ที่เรียนวิทยาศาสตร์มาทั้งชีวิตว่า เรียนมาตั้งเยอะลืมแล้วหรือไง?’  พ่อแมงมุมสบถชิ เสียงเบา

 

“งั้นฉันสั่งล่ะ” ไม่อยากต่อปากต่อคำกับแฮร์รี่อีก ปีเตอร์ยกมือเรียกบริกรให้มารับออเดอร์

 

           พนักงานสาวมัดผมหางม้าหน้าตาน่ารักคนหนึ่งรีบวิ่งมาทางโต๊ะของพวกเขา

 

“รับอะไรดีคะ?” เสียงเธอกังวาลใสเหมือนระฆังแก้ว ปีเตอร์อดที่จะยิ้มให้เธอไม่ได้ นอกจากจะน่ารักแล้วยังเป็นมิตรอีกด้วย

 

           เขามองดูเมนูในมือ แต่ก็ตัดสินใจได้ยากเหลือเกิน ทำไมร้านนี้ถึงมีแต่อาหารออแกนิควะ!? คนชอบทานโปรตีนหนักๆและคาร์โบไฮเดรตเน้นๆแบบปีเตอร์แทบจะพูดไม่ออกกับเมนูผักและอาหารออแกนิคเพื่อสุขภาพที่มีเกินกว่าครึ่ง เขาเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมที่นี่ถึงเป็นร้านโปรดของแฮร์รี่

 

“ผมขอ ซีซันนอล ออแกนิค ฟริททาร์ทาร์,  เบลเยี่ยมวาร์ฟเฟิล, ซุปครีมเห็ดแชมปิญอง, ครัวซองสองชิ้น, ชีสอัลมอนด์เดนิส แล้วก็ช็อคโกแลตร้อนกับน้ำส้มครับ”

 

           สาวน้อยจดออเดอร์ลงบนกระดาษ ก่อนจะหันมาทางแฮร์รี่

 

“ผมไม่เอา” เขาตอบสั้นๆ

“งั้นเท่านี้นะคะ รบกวนรอสักสิบนาทีนะคะ” เธอบอกกะเวลาคร่าวๆ ปีเตอร์ผยักหน้ารับ

 

“ปีเตอร์ นั่นนายจะกินหรือจะสั่งมาเททิ้งกันแน่ เยอะขนาดนั้นจะยัดลงไปหมดได้ยังไง?” แฮร์รี่ถามหลังจากที่บริกรสาวเดินออกไปแล้ว เขาทึ่งในรายชื่ออาหารที่ปีเตอร์เพิ่งร่ายไปมากๆ

“มื้อเช้าสำคัญที่สุด!” ปีเตอร์ตอบ “เผื่อว่านายจะลืมหลักโภชนาการ”

 

           เขาย้อนอีกฝ่ายคืนแบบเจ็บๆคันๆ เอาซี่มาไม้ไหนก็เจอไม้นั้นกลับไปแล้วกัน แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแบบคนถูกขัดใจ เขาไม่เถียงอะไรปีเตอร์กลับ แต่เลือกที่จะก้มหน้าลงไปดูจอโทรศัพท์มือถือแทน

 

“แฮร์รี่” จู่ๆปีเตอร์ก็เรียกเขา

“หืม?”

“เลี้ยงหน่อยสิ”

 

           คุณชายออสบอร์นเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมามอง อ๋อ! นี่ที่สั่งเยอะเพราะมีแผนแบบนี้เองใช่ไหม!?

 

“เดือนนี้ฉันช็อตสุดๆเลย” ปีเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูออดอ้อน “น้าาา” น่าหมั่นไส้จนแฮร์รี่แทบจะกรอกตา

 

           ปีเตอร์ทำสายตาวิงวอนราวกับสุนัขตัวโตๆที่อยากให้เจ้าของพาไปวิ่งเล่น แฮร์รี่อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ เมื่อปีเตอร์ไม่ยอมหยุด ในที่สุดเขาก็ต้องยอมแพ้

 

“ก็ได้…” เขาตอบพร้อมกับถอนหายใจ

“เยสสส ขอบคุณมากเพื่อน” ปีเตอร์ตะโกนเบาๆ แฮร์รี่ส่ายหน้า

 

           ระหว่างนั้นเอง พ่อแมงมุมหนุ่มก็หยิบของบางอย่างขึ้นมาจากกระเป๋า มันเป็นกล่องขนมสีสันสดใส สีแดงและสีชมพู

 

“อะไรน่ะ?” แฮร์รี่ถามขึ้นทันทีที่เห็น

“ป๊อกกี้ไง ขนมญี่ปุ่น ไม่รู้จักเหรอ?”

“รู้! นี่ฉันไม่ได้โง่นะพีท แต่หมายถึงว่า นายหยิบขึ้นมาทำไม?”

“ถามแปลกๆ ก็จะกินน่ะสิ”

“ตอนเช้าแบบนี้เนี่ยนะ?” แฮร์รี่ถามเสียงเข้ม คิ้วของเขาแทบจะขมวดติดกัน

“ตอนเช้าแบบนี้แหล่ะดี น้ำตาลทำให้มีแรงทำงาน” ปีเตอร์ตอบพลางแกะห่อขนมไปด้วย “อีกอย่างฉันยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อที่จะเก็บเงินซื้อกินเลยนะ”

แฮร์รี่แทบจะถอนหายใจอีกรอบ “เอาเวลาที่ซื้อของไร้สาระอย่างนี้ไปซื้ออะไรดีๆกินดีกว่าไหม? จะได้ไม่ต้องมาเป็นภาระให้ฉันเลี้ยง”

 

           ปีเตอร์ยักไหล่อย่างไม่แยแส แฮร์รี่จึงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากมองดู ขนมหวานที่ไม่น่าพิศมัยเข้าปากอีกฝ่ายทีละชิ้น ชายหนุ่มหยิบป๊อกกี้ใส่ปากแท่งแล้วแท่งเล่าระหว่างที่รออาหาร ส่วนแฮร์รี่ก็คว้ากาแฟของตัวเองขึ้นมาจิบเป็นระยะ

 

“เอาหน่อยไหม?” พ่อแมงมุมยื่นป๊อกกี้ แท่งสีชมพูหวานแหววมาทางปากอีกฝ่าย แฮร์รี่ตีสีหน้าเหมือนกับโดนของแสลง

“ฮึ! ไม่” เขาส่ายหน้า ใบหน้าสวยเบือนหนีทันที

“ทำไมล่ะ? อร่อยนะ”

“ฉันไม่ชอบขนมเด็ก” แฮร์รี่ตอบช้าๆ “แล้วก็ไม่ชอบของหวานด้วย”

 

           แฮร์รี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาแทบจะไม่ค่อยได้แตะพวกขนมหวานอาจจะมีเป็นเค้กบ้างแต่ก็น้อยมาก เพราะเขามักเลือกทานพวกเค้กที่หวานน้อยเป็นหลักจนเกิดเป็นความเคยชินในรสชาติ แถมไหนแต่ไรรสชาติของกินนอกเหนือจากอาหารมื้อหลักแล้วก็คงจะมีแค่ กาแฟกับเหล้า เท่านั้นที่เขาคุ้นเคย

 

“ชีวิตนายนี่น่าสงสารว่ะ แฮร์รี่” ปีเตอร์ทำสีหน้าเห็นใจราวกับว่าเขามองเห็นวัยเด็กของแฮร์รี่ ช่างเป็นอะไรที่โหดร้าย การที่ไม่ได้กินขนมก็เหมือนพลาดส่วนสำคัญที่สุดของชีวิตช่วงนั้นไปแล้ว แต่ก็นั่นแหล่ะสีหน้าเห็นใจของปีเตอร์มันช่างแลดูกวนประสาทมากกว่าจะรู้สึกเห็นใจจริงๆ

 

           แฮร์รี่มองค้อนแทบจะในทันที แต่ปีเตอร์กลับหัวเราะเบาๆเมื่อเจอสายตาดุๆ คุณชายออสบอร์นพยายามจะทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งกลับลงไปจดจ้องอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง

 

“แฮร์รี่” ผ่านไปไม่กี่นาที ปีเตอร์ก็เรียกเขาอีกครั้ง

“หืม?” แฮร์รี่ขานรับ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากจอ เขากำลังจดจ่ออยู่กับข่าวราคาหุ้น

“แฮร์รี่” ปีเตอร์เรียกอีกครั้งพยายามดึงความสนใจอีกฝ่าย เขาอยากให้แฮร์รี่นั่งคุยกันมากกว่าที่จะเอาแต่จ้องจอโทรศัพท์

“ว่าไง?” แต่แฮร์รี่ก็ยังไม่ยอมละสายตา

“เฮ้!”

“อะไร!?” ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เมื่อถูกปีเตอร์ก่อกวนจนอ่านข่าวไม่รู้เรื่อง เขาเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด

 

           ไม่ทันได้ตั้งตัว ขนมหวานสีชมพูแท่งยาวถูกดันใส่ปากเขาทันที แฮร์รี่รู้สึกได้ถึงรสชาติของมันที่ปลายลิ้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คายออก ปีเตอร์ก็กัดเข้าที่อีกด้านหนึ่งของแท่งขนม และไล่ลงมาเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน

           เขามัวแต่ตกใจจนไม่ทันระวัง

           รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายจูบลงมาบนริมฝีปากของเขาเสียแล้ว  ปฏิกริยาตอบสนองที่ช้าเกินไปทำให้เรียวลิ้นของพ่อแมงมุมสอดเข้าไปในโพรงปากอย่างง่ายดาย เศษขนมจากภายในปากของปีเตอร์ถูกถ่ายทอดมายังปากของเขา แฮร์รี่รับรู้ถึงรสชาติหวานชวนเลี่ยน และกลิ่นของสตรอเบอร์รี่

 

           อยากจะคายออก

 

           เขาคิด แต่ก็ถอนจูบออกไม่ได้ และเมื่อปีเตอร์ยังกดจูบแนบแน่นลงมาอีกแฮร์รี่จำใจต้องกลืนเศษขนมรสหวานนั้นลงคอไปยากลำบาก

           เสียงครางอื้อเบาๆเล็ดลอดออกจากลำคอ มือเรียวขยุ้มอยู่ที่ปกเสื้อเสวตเตอร์ของชายหนุ่มร่างสูง ปีเตอร์ไม่ยอมหยุด จนกระทั่งเมื่อไม่เหลือเศษขนมในปากของทั้งคู่อีกต่อไป เขาจึงยอมถอนจูบออกมา

           แฮร์รี่หายใจแผ่ว ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบเท่านั้น

           คุณชายออสบอร์นมองค้อนพ่อแมงมุม เขาผลักอีกฝ่ายออกไป ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความอาย ยังคงหอบหายใจเล็กน้อย เกือบสำลักตาย!

           เขาโมโห ทำไมถึงชอบทำอะไรแบบนี้ทุกที! ปีเตอร์รู้ดีอยู่แล้วว่าเขาไม่ชอบให้ทำอะไรแบบนี้ อย่างการจูบในที่สาธารณะ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมเลิกทำ มันไม่ใช่ว่าเขาอายแต่เขาไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น แค่ทุกวันนี้ก็หาความเป็นส่วนตัวได้ยากเต็มทีแล้ว

 

           สิ่งเดียวที่ทำให้เขาอายได้ก็คือสายตาของปีเตอร์

 

           แฮร์รี่รู้สึกประหม่าทุกครั้งยามเมื่อดวงตาสีช็อคโกแลตคู่นั้นจ้องมองเขา

           เป็นโชคดีของพวกเขาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เวลานี้ในร้านมีลูกค้าอื่นอีกสองสามคนพวกเขามัวแต่สนใจอยู่กับแลปท็อปหรือโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แถมพนักงานก็วุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมของที่เคาน์เตอร์จนไม่ทันสังเกต

 

“เป็นไงบ้าง?” ปีเตอร์กระซิบถามด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

“หวาน” เขาตอบคำถามนั้น

“จูบน่ะเหรอ?”

 

           พ่อแมงมุมหนุ่มถามหน้าทะเล้น อีกฝ่ายถลึงตามองจนแทบถลน

 

“หมายถึงขนมต่างหาก!”

“ลองอีกทีไหม?” ปีเตอร์ถาม “คราวนี้เป็นช็อคโกแลตนะ” พลางโบกแท่งขนมในมือไปด้วย

“ไม่ มี ทาง อีก เด็ด ขาด!” แฮร์รี่พูดช้าๆชัดๆทีละคำก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

           ปีเตอร์หัวเราะอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะได้ทำอย่างใจนึกบริกรสาวก็เดินมาเสิร์ฟอาหารพอดีการสนทนาของทั้งคู่จึงต้องจบลงแค่นั้น เขาทำหน้าเสียดายเล็กน้อยก่อนจะหันไปจัดการอาหารของตัวเอง ส่วนแฮร์รี่นั้นรีบดื่มกาแฟเพื่อล้างรสชาติชวนเลี่ยนในปาก ปีเตอร์อมยิ้มลอบมองดูปฏิกริยาของอีกฝ่ายอย่างชอบใจ

           แฮร์รี่ดื่มกาแฟรสขมจนกระทั่งหมดแก้ว เขาพูดกับตัวเองในใจว่า

 

           ไม่มีทางที่เขาจะยอมกินไอ้ขนมนี่อีก อย่างแน่นอน!

 

FIN.

----------------------------

 

Talk. Special Part ของซัรี่ย์ค่ะ คือตอนแรกไม่ได้วางแผนไว้ก่อนว่าจะแต่งแต่ก็ไม่ได้ด้นสดเสียทีเ